روزی که دیزین کاتوزیان را در آغوش کشید
شنبه ۳۰ آبان ۱۳۹۴
0 نظر
892 بازدید

کوهنوردی عشق و علاقه بیکران به طبیعت و کوهستان است ،عشقی که آدمی را به بلندای کوه ها و قله ها می کشاند و در انتها نیز نه مدالی هست، نه جام پیروزی ،آنچه دركوهستان و بین کوهنوردان موج می زند، مظهر پاكي و بخشش است و كوهنوردي نیز آيين زندگي، آييني مبتني بر روح جمعي و پايبندي به اصول اخلاقی و ذکراله کاتوزیان هم یکی از عاشقان کوهنوردی و کوهستان بود و چه زیبا قله های عشق را درکوه دیزین درهم نوردید...

چهارسال از عروج روح سبکبال ذکراله کاتوزیان پیشکسوت کوهنوردی استان البرز می گذرد و امروز پاس می داریم این همه خلوص و زیبایی را ، هرچند که فراغش سخت است وجبران ناپذیر...

آری...در آبان ماه1389 کوهنوردان صعود کننده به قله دیزین، ذکراله کاتوزیان را درحالی که سرگرم تحریرشعرزیبای حافظ بود در آغوش کشیدند درحالی که نمی دانستند دقایقی دیگر، روح پاکش درکوهستان پاک دیزین به پرواز درخواهد آمد وآنان در شکوه زیبایی عروجش به سوی معبود حقیقی ناباورانه خواهند گریست.

ذکراله کاتوزیان در حالی که در همایش کوهنوردی یادواره ی 250 شهید بخش آسارا و ابتدای ارتفاعات کوه دیزین در حال کوهنوردی بود درکمال ناباوری بر اثر سکته مغزی به جان آفرین تسلیم کرد و برای همیشه آرام گرفت.

این شعر حافظ را مرحوم ذکراله کاتوزیان در دقایق پایانی عمرش در دیزین به تحریر در آورد:  

گفتا که تو ای عمرچرا زود برفتی

گفتا که دگر مصلحت وقت در این بود

روحش شاد و یادش گرامی باد

 

نام
ایمیل
متن نظر
عبارت داخل تصویر